Het grote loslaten 74 – De tango

De tango. Kent u hem, de Argentijnse liefdesdans? Het subtiele samenspel van vrouwelijke gratie en mannelijke kracht? Waarin intieme geborgenheid en trotse individualiteit met elkaar zijn verstrengeld? Waarin aantrekking en afstoting in een goddelijk ritme in elkaar worden verweven? De tango als parabel voor het leven. Het leven is immers een dans. Toch?

tango3

Ik wil het hier hebben over een hele speciale tango. Een dansende twee-eenheid waarvan de uiteinden elkaar dikwijls opzoeken, en elkaar net zo vaak weer afstoten. Als magneten waarvan de polen om de zoveel tijd omklappen. Ik wil het hebben over de tango van de verlatingsangst met de bindingsangst.

Verlaten en verbinden

Verlatingsangst en bindingsangst trekken elkaar dikwijls aan. Of, wat preciezer, individuen met verlatingsangst zoeken vaak individuen met bindingsangst op. Of andersom. Is dit verwonderlijk? Neen. Eigenlijk niet. Helemaal niet. Want verlatingsangst en bindingsangst zijn eigenlijk hetzelfde. Ze zijn op dezelfde angst gebaseerd. Immers, de individu met bindingsangst wil voorkomen dat hij ooit verlaten zal worden. Dus probeert hij het niet zover te laten komen. Door zich niet te binden.

Dus eigenlijk bestaat de verlatings/bindingsangst tango uit een dans van twee dezelfde polen. Zo is het ook met de innige dans die Bianca en ik al zo’n 12 jaar uitvoeren. Die dans, geloof het of niet, openbaarde zich reeds binnen de eerste 24 uur dat wij onze eerste date hadden. Zoals alles bij ons erg snel is gegaan.

PB110065De dag na onze eerste date gingen we naar het strand in kijkduin. Om romantisch de zon te zien ondergaan. Op 16 december 2001. En daarna – to top our first weekend off – nog even wat Indisch eten halen en bij mij thuis op eten. Wij kregen ruzie in de auto. “Ik ga meteen naar huis. Ik ga niet meer met jou mee naar binnen. Ik heb het gehad met jou.”  Bianca dreigde onze ontluikende relatie binnen een etmaal te killen. Nu had ik natuurlijk kunnen zeggen:”Prima, ga maar. Ik heb geen zin in dit gezeik. Ik ken je nauwelijks. Ik nodig wel iemand anders uit om die saté kambing met mij te eten.” Maar……ik deed het niet. Ik zei:”Kom nou maar mee naar binnen en eet eerst het eten op. Daarna kun je altijd nog naar huis gaan “ En, ik zei iets waar ik nog steeds verbaasd over ben. Ik zei, terwijl ik haar nog geen dag kende:”Ik wil je niet kwijt.”

Dit heeft een toon gezet voor onze relatie. Een relatie waarin Bianca moeite had om zich te binden, om zich onvoorwaardelijk te geven, en waarin ik moeite had om haar, of misschien kan ik beter zeggen “het”, los te laten. En de grap was, dat op het moment dat wanneer ik minder moeite had met loslaten, dat Bianca minder moeite had met de binding. Actie-reactie. Hoe harder de een trekt, hoe harder de ander trekt. Hoe meer de een het touw laat vieren, hoe losser de grip van de ander is.

Tantra

Ik herinner mij een interessante oefening die Bianca en ik eens deden tijdens een Tantra-retraite, we kende elkaar toen zo’n zeven jaar en waren inmiddels getrouwd. We zaten op de grond tegenover elkaar en we moesten ons volledig openstellen. Vervolgens bewoog de een zich in het energieveld van de ander (en omgekeerd). Toen ik Bianca’s energieveld binnentrad, en geloof mij, het was bijzonder intens, ik zou zeggen veel intiemer nog dan seks, raakte zij in paniek. Bindingsangst in optima forma. En ik raakte verdrietig omdat de toenadering die ik zocht niet werd gehonoreerd. De tango is een enerverende dans met ups en downs.

tango1De tango is een enerverende dans van geven en nemen. Van initiatief nemen en het initiatief laten. Van controle en overgave. Van richting geven en vertrouwen. Het zou een mooie oefening zijn om deze dans beurtelings met de ogen dicht te doen. Om de sturing volledig bij je partner te laten. In ons geval, bij je tweelingziel (zie Het grote loslaten 73). En erop te vertrouwen dat deze je niet zal verlaten (en als die het op enig moment wel zou doen, dat dit dan ook goed is; je hebt immers altijd jezelf). En dat het verbond (de binding) je zal brengen wat je (op dat moment) nodig hebt.

En nu?

Inmiddels is het al weer december en bijna 12 jaar geleden dat ik Bianca overreedde om haar Indische maaltijd alsnog in mijn flat te nuttigen. De tango dansen wij nog steeds en wij zijn er inmiddels behoorlijk bedreven in. We anticiperen en improviseren en als er eens iemand dreigt te vallen dan weten we dit weliswaar niet altijd te voorkomen, maar we zijn steeds sneller weer op de been. Om samen verder te dansen. Tot het volgende obstakel. Of tot het liedje is afgelopen.

PB090194

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *