Het grote loslaten 80 – Door de angst heen – Ayahuasca (2)

Ik was enigszins bang. Mijn hartslag nam volgens mij toe en ik kreeg het warm. Op de achtergrond hoorde ik de mooie fluitmuziek van de sjamaan en ik danste er op weg. Weliswaar was ik nog wel bang voor mijn bloeddruk en eventuele gevolgen, maar ik gleed langzaam in de roes van de Ecuadoriaanse jungle. Alles was mooi en licht. Geleidelijk verdween mijn angst en kwam een algehele rust en berusting over mij. Ik gleed in de wereld van de fluit en de ritmische ratel. Ik hoorde op de achtergrond wat gekokhals – misselijkheid is een veelvoorkomend bij-effect van de thee – maar ik had nergens last van. Uiteindelijk viel ik in een zachte slaap.

80 ayahuasca

De volgende ochtend heerste een harmonische sfeer. Ervaringen werden gedeeld , er werd gezamenlijk een veganistische maaltijd genuttigd en we deden wat lichaamswerk. Dansen. De dag verliep in een soort schemersfeer. Tussen de ene ayahuasca-ervaring en de andere.

Op herhaling

79 ayahuasca 1Mijn tweede ayahuasca-ervaring was een onvergetelijke. Om een krachtigere beleving te krijgen heb ik wat meer ayahuasca genomen. En mijn intentie voor deze sessie was om mijn angst te ontmoeten. Om hem te omarmen. Ik heb deze intentie hardop uitgesproken. Ik moet u zeggen:”Ik werd op mijn wenken bediend.” Niet lang na mijn kopje thee raakte ik in een soort van psychose. Ik was bang, zooo bang. Bang dat ik hier nooit meer uit zou raken. Ik was alle controle kwijt. Was dit mijn intentie geweest? De mooie fluitmuziek van eerder werd een plaag aan mijn oren. “Wanneer houdt dat vermoeiende hypnotiserende deuntje nu eens op??” De nasmaak van de ayahuasca was zo smerig. Het werd alles overheersend. En, ik werd kostmisselijk. Mijn fysieke lichaam voegde zich in het spel van weerstand. Wat een gevecht. Ik was bovendien aan mijn matrasje gekluisterd, want iedere poging om op te staan, wat zeg ik, om mijn hoofd op te lichten werd genadeloos gestraft met een intense duizeligheid. “I had to lie this one out.”

Ik moest ondersteund worden toen ik een paar uur later naar het toilet wilde, ook mijn darmen hadden kennelijk een signaal gekregen dat alles wat er aan voedsel in mij zat er zo snel mogelijk uit moest. Wat een ervaring. Wat een ontmoeting. Met mijn angsten. En wat een weerstand zat er kennelijk nog in mij. Dit kan ik nu achteraf zo zeggen. Maar niet op dat moment. Toen de groep tegen een uur of vier ’s ochtends de zweethut op zocht, besloot ik binnen te blijven op mijn matras. En gelukkig had ik een medestander: André. Ook hij had  – kennelijk – een soortgelijke ervaring als ik. Het zwaarste deel van de sessie lag inmiddels wel achter mij. Dat kon ik voelen. Een voorzichtige opluchting maakte zich van mij meester. En toen viel ik weer in slaap.

Nog een keer?

80 screamZondag. De slotdag. “Ik heb het overleefd.” In het waterige najaarszonnetje wandelde ik rond de boerderij en belde met Bianca. Om verslag te doen. Bianca was nooit een voorstander geweest van mijn experiment met het Zuid-Amerikaanse kruidenbrouwsel. “Dat heb je helemaal niet nodig om tot inzichten te komen.” Dat bleek ook nu weer tijdens ons gesprek. “Weet je wat Mieke [ onze buurvrouw en psychiatrisch verpleegkundige – CdD] zegt? Ze zegt dat je in een blijvende psychose kunt raken. Dat het spul je lichaam nooit echt verlaat. Ze heeft patiënten gehad, die er blijvende schade van hebben opgelopen.” Neen, dat wist ik niet. Stel dat ik het wel had geweten??

De opbeurende woorden van Bianca triggerden wel wat in mij. Ze triggerden namelijk mijn aloude angstgevoel. “Wat als ze nu gelijk blijkt te hebben? Krijg ik dan steeds weer het soort ervaringen van afgelopen nacht? Zal ik er mijn hele leven mee rond moeten lopen?”

Inzicht

En toen ging er een lichtje branden. Of- misschien klinkt dat mooier: ik kreeg een inzicht. Vrijdag was ik bang. Bang dat mijn hoge bloeddruk tot blijvende schade zou leiden. En zaterdag, zaterdag was ik in paniek. Ik dacht dat de angstige situatie permanent zou zijn. En zondag, kreeg ik dat laatste bevestigd. Ik voelde mij weliswaar prima, maar ik was bang dat dit maar een tijdelijke illusie zou kunnen zijn.

Was er misschien een verband te onderkennen? Een gemeenschappelijke factor in mijn drie ervaringen? Ik denk dat die er inderdaad is. Die gemeenschappelijke factor …..ben ik zelf!! Niet zozeer het subject waarop ik mijn angst heb geprojecteerd. De “ externe” factoren waren veilig. Het was ik zelf, die de angst heb opgeroepen. Ik heb er zaterdagnacht zelfs letterlijk om gevraagd!! Ik wilde mijn angst ontmoeten. Ik wilde een weggestopt deel van mijzelf ontmoeten. En omarmen. Ik heb gekregen waar ik om gevraagd heb. Letterlijk.

De ayahuasca heeft mij geholpen om een stukje van mijzelf beter te leren kennen. Betekent dit dat ik nooit meer bang ben? Nee hoor. In mij volgende blog zal ik nader toelichten op welke wijze de angst zich de laatste tijd, tijdens mijn verblijf in Zuid-Afrika, heeft gemanifesteerd en hoe ik daar mee op ben gegaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *