Het grote loslaten 81 – Door de angst heen – In Zuid-Afrika

 

Over het onderwerp “angst” heb ik het afgelopen jaar regelmatig geschreven. Over mijn eigen angsten.  Over de rol, die “angst” in mijn leven heeft gespeeld. Over de keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt, die op die angst gebaseerd waren. Keuzes die mij veiligheid zouden moeten bieden. Ik heb geschreven dat ik op een moment heb besloten om mij niet meer door mijn angst te laten leiden. Ik heb besloten om mijn angst niet meer als vijand te zien, die ik zoveel mogelijk zou moeten vermijden. Of bestrijden. Maar meer als een bondgenoot. Of misschien zelfs wel als een – onmisbaar – aspect van mijzelf.

Deze beslissing heeft de manier waarop ik mijn leven leidt drastisch veranderd. Ik heb mijn “veilige” wereld achter mij gelaten. Ik heb mijn bedrijven – mijn inkomstenbron – uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel, ik heb mijn huis verkocht en het meeste van mijn inboedel. En ik ben op reis gegaan. Voor onbepaalde tijd en naar onbekende bestemmingen. Mijn eerste tussenstop is Zuid-Afrika.

PB220210

Nooit meer bang?

Betekent dit dat ik nooit meer bang ben? Neen. Mijn angst zal altijd een onderdeel van mijzelf blijven. De wortels voor die angst zijn reeds in mijn prilste jeugd ontstaan en misschien zelfs wel lang daarvoor. Ik beschouw het als een wond. Een wond, die weliswaar geheeld lijkt, maar die bij aanraking toch altijd weer gevoelig is. Soms gaat de pijn vanzelf weg, misschien al na een seconde, of soms zeurt de pijn wat na en moet ik er een pleister opplakken of even onder koud water houden. Of gewoon de rit even uitzitten zonder enige actie te ondernemen.

 Ik wil graag even stilstaan bij de manier waarop mijn “angst-aspect” zich de afgelopen periode heeft gemanifesteerd en hoe ik daarmee ben omgegaan.

Zuid-Afrika

Toen ik op 13 oktober in het vliegtuig stapte richting Kaapstad was nog allerminst duidelijk waar ik de komende zes maanden zou gaan verblijven. Toegegeven, de eerste paar weken was (gratis) onderdak gewaarborgd, maar daarna….. En bovendien had ik geen woning meer in Nederland. “Where ever I would lay my head would be my home”

Die onzekerheid heeft mij niet gestoord. Integendeel, ik had een rotsvast vertrouwen dat alles wat ik nodig zou hebben op mijn pad zou komen. Maar toch wrong er iets. Ik kon mijn vinger er niet achter krijgen. Er zat iets in mijn onderbewuste, aan mijn schaduwzijde, dat knaagde.

Ik begon mij zorgen te maken om kleinigheden. Kleine fysieke ongemakken. Een merkwaardige anomalie op mijn huid diagnosticeerde ik ineens als potentiële huidkanker. Een klap op mijn slaap van een kano (hoe krijg je dat voor elkaar?) deed mij ineens denken aan de oom, die ik nooit heb gekend, omdat hij tijdens het sporten op 17-jarige leeftijd een slaghout tegen de slaap had gekregen, en na door de dokter naar huis te zijn gestuurd, lekker is gaan slapen maar nooit meer wakker is geworden. Ogenschijnlijk kleine zaken, die ineens een impact op mij hadden. Had de onzekerheid mij via een omweg dan toch te pakken en klauwde de angst zich dan toch in mij vast?

Dromen

Je onderbewuste manifesteert zich dikwijls in je dromen. Hier, in Zuid-Afrika, heb ik een rijk droomleven. Mijn ouderlijk huis, daar waar ik al dertig jaar niet meer woon, en wat sindsdien ook, ik meen reeds twee maal van eigenaar is verwisseld, komt vaak in mijn dromen voor. Veel vaker dan In Nederland. Hoe zou dit komen?

Mijn ouderlijk huis
Mijn ouderlijk huis

Ook een droom, die ik regelmatig heb, is, dat ik in een auto achteruit rijd en dat ik niet kan stoppen. Wat ik ook probeer, hoe hard ik ook rem of probeer bij te sturen, ik  lijk nauwelijks invloed te kunnen uitoefenen op de rijeigenschappen van mijn voertuig. En vannacht nog droomde ik dat al mijn bezittingen waren gestolen. Uit mijn woning – een of andere portiekwoning – en uit een opslagruimte. Vreemd genoeg had Bianca, mijn tweelingziel, een paar dagen geleden gedroomd dat alle bezittingen uit haar hotelkamer waren gestolen. Toevallig?

Ik werd onlangs wakker met een onbestemd gevoel. Ongetwijfeld vanwege het na-ijlen van een droom. Van een boodschap vanuit mijn onderbewuste. Was ik angstig? Ja. Ik besloot een poging te doen in mijn angst te kruipen. Mijn angst te omarmen. Hoe deed ik dit?

Tijdreizen

163758_193730530643859_126915_nAllereerst voerde ik mijn ochtendritueel uit. Koude douche. Vuurtje maken. Witte salie erop. En wat Palo Santo. Danken. Smudgen. Yoga-oefeningen. En daarna mediteren.  Ik wilde terugreizen naar de momenten dat de angst zich voor het eerst in mij had verankerd. En ik wilde kijken of ik tot heling kon komen.

Ik lag op een brancard. Ik werd de trap afgedragen en zag flarden van de rit in de ambulance . Met sirene. Ik lag in het ziekenhuis. Op een kamer met glas aan alle kanten. Alleen. Papa en mama kwamen vaak. Maar gingen ook vaak weer weg. “Zouden ze weer terugkomen? “Ik lag zo eenzaam in mijn bedje daar. Op de intensive care.  

Toen ik vier jaar oud was, ben ik met vliedende spoed naar het ziekenhuis gebracht, omdat ik een blindedarmontsteking had, die te laat was ontdekt. Tijdens de operatie is het wormvormig aanhangsel gesprongen. Als ik een uur later was geopereerd had ik het waarschijnlijk niet overleefd. Zou mijn angst daar ontstaan zijn?

In mijn meditatie heb ik besloten om bij het eenzame zieke jongetje op de intensive care in bed te gaan liggen. Om het gezelschap te houden. Om het te troosten.

81 verwarming

Ik lag in bed, in mijn kamer thuis. Ik was wakker geworden, voor mijn gevoel in het midden van de nacht. Ik hoorde een onbestemd geluid. Een mechanische tik. Ik noemde het: het geluid van de toekomst. Ik was er bang van. De veiligheid van mijn bedje voelde ik niet meer. Ik hoorde alleen het mechanische getik van het geluid van de toekomst. Een hevige angst bekroop mij.

Inmiddels weet ik dat het “geluid van de toekomst” het aanslaan van de verouderde cv-installatie betrof, die door de buizen hol nagalmde. Maar toen nog niet.

Ik besloot wederom om bij dat arme bange vijf-jarig jongetje in bed te gaan liggen. “Het is ok, je hoeft niet bang te zijn. Ik ben nu bij je, ” zei ik. En later verbeterde ik mijzelf:”Het is ok, je mág bang zijn. Ik ben nu bij je.”

Terug in het NU

De tranen stroomden over mijn wangen. Van ontroering. Van troost. Het kleine jongetje was niet meer alleen. Hij had een maatje gevonden. Hij werd gezien. Hij werd begrepen. Hij mocht er zijn. Zijn angst mocht er zijn. Er was een stukje geheeld.

2 gedachten over “Het grote loslaten 81 – Door de angst heen – In Zuid-Afrika”

  1. Hi Chris, ik herken zoveel in je artikel. Word regelmatig overspoeld door angst. Vraag me dan af is het van mezelf of van iemand anders. Het stopt me en ik zie dan beren op mijn pad die er niet zijn. De laatste keer gaf ik mijn angstgevoelens aan God van het licht en ik voelde mezelf draaien en draaien als in een tornado. Dat was ook heel eng en na de overgave werd het rustig. Vraag me ook vaak af houdt het een keer op? Ik hou niet van angst. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *