Het grote loslaten 82 – Epiloog

Eind 2012 heeft Paul van der Sluijs mij gevraagd of ik artikelen zou willen schrijven voor een nieuw op te richten internetplatform dat zich zou richten op spiritualiteit, bewustzijn en maatschappelijk engagement. Ik werd meteen aangestoken door het enthousiasme van Paul en heb vrijwel meteen toegestemd. Wat ik Paul geloof ik niet heb verteld, is dat ik al het idee had om 2013 een soort van “coming out” jaar te maken. Om mijn literaire aspiraties aan de wereld kenbaar te maken. Dat Paul, die ik niet eens kende, mij spontaan heeft benaderd, beschouw ik als een fraai voorbeeld van synchroniciteit.

82 Chris

Bloggen

In de maand januari, die zich voor wat betreft het platform, dat “Soulvability” werd gedoopt, kenmerkte door een trage start, met de nodige aanloopproblemen, ontwikkelde zich bij mij het idee om een blogreeks te schrijven over het proces waar ik midden in zat: het loslaatproces. Inmiddels geeft de kalender aan dat er sindsdien bijna een geheel jaar is verstreken en de teller van mijn blogs staat op 81. Tijd om de balans op te maken.

Ontegenzeggelijk stond 2013 voor mij in het teken van loslaten. Met het verlaten van mijn veilige huis en haard heb ik mijn basis vaarwel gezegd. Van dat proces, mijn vertwijfelingen, mijn angsten en zieleroerselen over wat een en ander te weeg heeft gebracht heb ik uitvoerig kond gedaan in mijn stukjes.

Soulvability bloggers bbq op 28 juni 2013
Soulvability bloggers bbq op 28 juni 2013

Verzadiging

Ik realiseer mij dat er bij mij een vorm van verzadiging is ontstaan. Ik merkte dit doordat ik in sommige gevallen het gevoel kreeg dat ik mijzelf aan het herhalen was. Op zich is dit natuurlijk geen ramp, het geeft immers blijk van de nodige consistentie. Maar desalniettemin heb ik de afgelopen maand besloten om een tweetal blogs die ik had geschreven, niet te publiceren. De strekking was identiek aan dingen die ik eerder heb gepubliceerd, tot en met bepaalde zinsconstructies. Kennelijk zitten bepaalde ideeën letterlijk (!) in mijn hoofd gecodeerd. Het was voor mij een teken aan de wand.

Ik heb het afgelopen jaar ongelooflijk veel inspiratie gehad om te schrijven. Wat dat betreft is er absoluut geen sprake van enige verzadiging. Waar het wel begon te knellen was de wens om te publiceren. De wens om regelmatig te publiceren, dat wil zeggen, iets af te ronden en het vervolgens te delen, begon ik als storend te ervaren. Ik begon ongeduldig te worden. De hectiek van de wereld waar ik mijn stukken in deelde begon een impact te maken op het vredige proces van creatie. Kunt u zich daar een voorstelling van maken?  Het zou kunnen dat de tegenstelling tussen de plek waar ik op dit moment verblijf – het warme Zuid-Afrika – met de plek waar mijn stukjes het meest gelezen worden – het kille Nederland – een en ander nadrukkelijker accentueerde.

De verzadiging heeft mij er toe doen besluiten om letterlijk daad bij het woord te voegen en “Het grote loslaten” los te laten. Met andere woorden, dit stuk is het laatste uit de reeks. Betekent dit dat ik klaar ben met loslaten? Geenszins. Het loslaatproces gaat gewoon verder. Het loslaatproces wordt immers pas voltooid als je je laatste ademtocht uitblaast. Sterker nog, dat is misschien pas het moment dat je werkelijk loslaat.

De grote reis

Maar voor mij is Het grote loslaten niet meer het leidende thema. Nadat ik de trossen los heb gegooid, zeg maar, nadat ik mijn vaste basis heb kunnen loslaten, is voor mij de grote reis begonnen. De grote reis van onbekende duur en met onbekende bestemming. Mijn nieuwe thema is: “De grote reis.” Hoe dit thema vorm zal krijgen in mijn leven en in wat voor vorm ik dit zal gaan delen – als dit al zou gaan gebeuren – is mij nog niet duidelijk.

P1030317

Betekent dit dat ik niet meer voor Soulvability zal gaan schrijven? Natuurlijk niet!! Naast het feit dat ik nu met mijn “grote reis” ben begonnen, bruis ik van de ideeën, zowel kort-cyclisch als lang-cyclisch, die op de een of andere manier hun weg naar het schrijf- of spreekpodium zullen gaan vinden. En Soulvability is een uitstekend medium om enkele van die ideeën op te ventileren.

Met een weinig weemoed – het is ten slotte de afronding van een bijzondere en mooie periode – schrijf ik deze woorden. Ik wil u allen, trouwe lezers van mijn stukjes,of toevallige passanten, van harte bedanken voor de inspiratie die u mij heeft gegeven. Voor de vele reacties op de diverse media die ik heb mogen ontvangen. Ik heb ook veel van die reacties geleerd en het heeft mij gesterkt in het besef dat ik met iets bezig ben, waar ik mee door wil gaan. Uiteraard ben ik ook Paul en het gehele team van Soulvability en Earthmedia bijzonder dankbaar voor de mogelijkheden die ze mij hebben geboden om mijn ideeen te delen.

Heel erg bedankt!!

In lak’ech,

Chris den Daas

Een gedachte over “Het grote loslaten 82 – Epiloog”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *