Zijn de postzegelprijzen een indicator van het economisch systeem?

Schrikkend van de wederom gestegen postzegelprijzen heb ik de prijsontwikkeling in 43 jaar maar eens in kaart gebracht. In onderstaande grafiek is de prijs per postzegel omgerekend naar euro’s is afgezet tegen de tijd. Een treffend beeld van het huidige economische klimaat volgens mij.
Tot 2010 leek het allemaal nog vrij goed te gaan. De prijsstijging is met de jaren te vergelijken met de toegenomen kosten, inflatie en wellicht de toegenomen behoefte aan winst. Niets om je volgens mij heel erg druk over te maken, gewoon hoe het kapitalisme behoort te werken.
Maar dan zie je toch duidelijk dat er iets mis gaat. De prijs van de postzegel gaat ineens met een vaart omhoog, ‘toevallig’ gelijktijdig met de beursgang in mei 2011.
Zo’n beursgang is natuurlijk een prachtig middel om een stagnerend bedrijf een financiële boost te geven.
post telefoon telegram
TNT Post is een eeuwenoud bedrijf dat in 1799 werd opgericht. In 1930 bekend als de PTT en in 1989 werd het ‘Staatsbedrijf der PTT’ veranderd en kreeg de eretitel ‘Koninklijke PTT Nederland’, beter bekend als KPN. Door vele reorganisaties in verband met de toenemende digitalisering neemt de hoeveelheid post eenvoudigweg af. Bovendien is de postmarkt geliberaliseerd en zijn er meer vissers die de afnemende hoeveelheid vissen willen vangen. In 2006 wordt bij weer een reorganisatie de naam omgedoopt tot TNT Post.
TNT Post probeert nog de koers te wijzigen door zelf met nieuwe diensten te komen zoals onder andere facturerings- en directmaildiensten. Dat lijkt even aan te slaan maar wellicht te laat begonnen, een te log bedrijf, te veel kapers op de kust, who knows? De opleving blijkt van korte duur.
Zoals te zien in onderstaand AEX-overzicht doet post het vooral de laatste 3 a 4 jaar gewoon erg slecht vergeleken met andere aandelen.

Nou is in 2011 het bedrijf naar de beurs gegaan en zijn vanaf die tijd de prijzen exorbitant gestegen… Zou dat nou echt toeval zijn?

 

Het ging natuurlijk al een paar jaar eerder niet zo goed, de crisis in 2008/2009 was een voorbode. Maar het blijkt dat als je alle reserves uit de kast haalt, de broekriem aantrekt, een nieuw idee de markt op brengt en de beurs op gaat er weer een soort doorstart gemaakt kan worden. Ondertussen wordt er steeds meer gereorganiseerd en moet er meer gedaan worden in minder tijd. En dat gaat maar door! Het handwerk wordt steeds meer vervangen door machines op een steeds efficiëntere manier. Alles wordt zo veel mogelijk gecentraliseerd. En in plaats van het werken bij de post als plezierig (bij)baantje is het nu iedere minuut die telt. De stopwatch wordt erbij gehouden, werk je niet snel genoeg dan lig je eruit. De contracten verworden steeds meer tot tijdelijke 0 uren hulpkrachten en ga zo maar door. Het romantische beeld van de gezellige postbode die alle nieuwtjes uit de buurt wist en de boel een beetje in de gaten hield is niet meer van deze tijd

blijepost

En als je vraagt hoe het zit is het: “ik kan er ook niks aan doen, we moeten maar blij zijn dat we nog werk hebben”.

Als ik zo dat grafiekje van de postzegelprijzen bekijk en het even doorvertaal zie ik dat we het tot 2007 prima voor elkaar hadden met elkaar in de economie. In 2008 ging het mis, maar waren de reserves nog daar om gebruikt te worden. Vanaf 2011 ging het echt mis. Paniekvoetbal, de korte termijn visieoverheerst. (“de kip slachten voor haar eieren”, “pennywise pound foolish”) houden wat er te houden valt terwijl duidelijk is dat het alleen maar erger wordt is het beeld wat helaas nog steeds door velen gebezigd wordt.
Screenshot 2014-01-16 at 01.15.00Deprimerend? Nee hoor. Lastig? Ja dat wel! Het wil zeggen dat een tijdperk (al even!) is afgelopen en dat het tijd wordt voor een nieuwe. Maar veranderingen vinden we nou eenmaal moeilijk en gaan we wellicht pas aan als de lijn nog steiler wordt of bedrijven als PostNL omvallen. Hoe dan? Ik denk door eerst maar eens goed op een rij te krijgen wat nu echt belangrijk is.
Geld voorop en winstbejag als hoofddoel om de aandeelhouders te vriend te houden? Of terug naar de menselijke maat waar iedereen gelijkwaardig is en er toe doet. Gelukkig zijn er steeds meer bedrijven die dat inzien en anders gaan werken.
Het groepje aandeelhouders is hier natuurlijk het minst over te spreken, zij hebben het meest te verliezen, althans op financieel gebied. Het is natuurlijk wel het kleinste groepje. We zijn een democratie. Dus als de meerderheid iets wil dan gebeurt het ook… Toch?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *