burn out

Image

Dit artikel heb ik geschreven begin december 2013.

Het is zo ver, Ik kom uit de kast…..Ik heb net zoals half Nederland inmiddels een burn-out……Voor velen geen nieuws omdat ze het van mij wisten. Voor anderen wellicht een grote verrassing omdat ik dit stil heb gehouden. Is dit een roep om aandacht en begrip? Nee, voor mij is dit een keuze om te laten zien naar de buitenwereld wie ik ben en waar ik nu eigenlijk sta. Dat ik mij niet hoef te schamen voor de periode waar ik doorheen ga….. Ik ben gewoon ziek alleen zie je het niet…..

Mijn leven is de afgelopen jaren heel erg veranderd. Ik ben mijn ware ik gaan ontdekken en kwam er achter dat ik een heel gevoelig mens ben. Eigenlijk wist ik dit altijd al maar nu werd ik me er van bewust en ik realiseerde mij dat ik een stem had. Een innerlijke stem die mij steeds wat wilde vertellen. Die stem was onderdeel van mijn gevoel. Een stem die veel kracht heeft om je keuzes te laten maken die van invloed zijn op je leven. Echter, als je nooit naar je gevoel hebt geluisterd en dit nu wel graag wil doen dan is dit een proces van twijfel, angst, onzekerheid en bevestiging zoeken. Wie zegt me namelijk dat mijn gevoel goed zit. Wie zegt mij dat als ik een keuze maak dit de goede is.

Image

Ik besloot uit mijn comfortzone te stappen en van het leven te gaan genieten. Ik wilde dicht bij mijzelf staan en mensen laten zien wie ik in mijn diepste kern ben. Niet meer mijn best doen om aardig gevonden te worden. Ik ben ik. Accepteer mij om wie ik ben en als je dat niet kan dan pas je niet in mijn leven. Het klinkt hard maar dat noemen ze “voor je zelf kiezen”. Dit ging natuurlijk niet zonder slag of stoot. Als je nooit echt nee hebt kunnen zeggen dan is het heel moeilijk omdat opeens wel te willen doen. Dit had tot resultaat dat ik constant alert moest zijn en dit koste mij heel veel energie.

Ik kwam er achter dat er zoiets was als spiritualiteit. Dit betekende voor mij in eerste instantie veel zweverig gedoe met bloemetjes jurken, raw food, en mensen die een beetje vreemd waren. Later kwam ik er achter dat dit helemaal niet zo is ( op enkele na dan ). Spiritualiteit is voor mij, “dicht bij jezelf staan en vertrouwen op je gevoel”. Leven zonder al te veel te veroordelen en mensen liefdevol te benaderen. Geen misbruik maken van de gevoelens van een ander omdat dit de ander kan kwetsen. Ook is spiritualiteit voor mij een vorm van geloof maar dan meer het geloof in je eigen innerlijke kracht. Een stukje bewustwording vanuit je eigen kern en daar bewust mee om te leren gaan.

Image

Hoe kom ik dan aan een burn-out?

Al die jaren heb ik mijn pijn in mijn rugzak gedaan, ik heb het nooit verwerkt en altijd dacht ik dat het aan mij lag. Ik veroorzaakte zelf de pijn omdat ik niet waardig was. Ik deed andere mensen pijn terwijl ik nu in zie dat het ook vaak andersom was. Altijd dacht ik, “het ligt aan mij”. De momenten dat ik mij afgewezen voelde waren gevoelens die ik iedere dag had. Op mijn werk, bij mijn vrienden, in mijn relatie en ook de afwijzing naar mijzelf…..Ik was altijd op zoek naar de bevestiging. Doe ik het wel goed? Stel ik mensen niet teleur? enz enz.

Vaak regelde of organiseerde ik feesten of activiteiten. Ik ben er nu achter dat ik dit nooit voor mezelf heb gedaan maar altijd om anderen te pleasen. Dat pleasen deed ik om mezelf beter te voelen en dat heeft mij, omdat ik mijn grenzen niet aan kon geven veel energie gekost en dat heeft erin geresulteerd dat ik verder en verder van mezelf begon te staan….

Het moment dat ik er achter kwam dat ik een gevoelsmens ben en hier ook naar wilde gaan leven veranderde er veel bij mij. Ik kreeg antwoorden op veel vragen die ik had. Veel puzzelstukjes uit mijn verleden gingen passen en langzaam werd de puzzel een plaatje waarin ik visueel kon zien wat er in mijn leven gebeurd was. Bij een puzzel begin je met de buitenrand. Die stukjes zijn makkelijk te herkennen. Van daaruit ga je naar binnen toe werken. Zo was het dus ook met mijn gevoel en de zoektocht naar mijzelf. Het kader werd zichtbaar en steeds vond ik weer een stukje waarin ik verder naar binnen ging.

Steeds meer kwam ik dus bij de kern van mijzelf en mijn ziel. Ik voelde dat ik sterker werd. Ik ging meer voor mijzelf kiezen en bakende mijn grenzen af. Ik liet mij minder beïnvloeden door negatieve mensen en ik heb zelf van mensen definitief afscheid genomen. Dit gaf mij een gevoel van trots en kracht. Eindelijk kon ik voor mijzelf kiezen. Echter had dit ook een nadeel. Mensen die ik al kende gingen mij anders benaderen. Weer werd ik afgewezen of in ieder geval, dit voelde ik zo. Mensen snapten mij niet meer en namen afstand waardoor ik weer aan mezelf begon te twijfelen.

Ook de tijd voor en na mijn scheiding was een tijd van knokken, vallen en weer opstaan. Problemen rondom de scheiding. De angst om het contact met mijn zoon te verliezen, de zoektocht naar liefde en geborgenheid die ik zolang niet gehad had en ook de problemen met mijn werk.

Het beleven van een intense ‘rebound relatie’ was daar ook onderdeel van. Ook na die relatie breuk viel ik weer diep in een afgrond maar iedere keer pakte (dit dacht ik) mezelf weer bij elkaar en ging, zo goed en kwaad als ik dit kon, maar weer door. Alles waar ik mee bezig was koste mij vreselijk veel energie. Tot het moment kwam dat er op mijn werk iets gebeurde wat tot resultaat had dat ik volledig instortte. Het was op. Ik was leeg en zag het allemaal even niet zo helder meer.

Ik ging in de ziektewet en ging halve dagen werken. Eindelijk rust dacht ik…… dus niet….Ik ging weer vervallen in oude patronen. Mede doordat ik wel meer mezelf was en onderhand wel wist dat ik een goed mens ben en ook dat ik wist dat ik iemand was die te vertrouwen was trok ik mensen naar mij toe…

Deze mensen hadden vaak problemen en wie was de barmhartige samaritaan. Tja, je raad het al….ik stond klaar voor deze mensen en ging weer mijn energie geven in de veronderstelling dat ik me dan wel beter zou gaan voelen….. Zoals een vriendin mij laatst een spiegel voor hield die zei:

Jou put heeft een deksel en in die put zit onderin jou narigheid. Iedereen heeft de kracht om deze deksel op te tillen en een beetje van hun narigheid in jou put te stoppen. De put raakte voller en voller maar ik had zelf niet meer de kracht om die deksel er vanaf te krijgen om die rotzooi er uit te halen. Laat staan dat ik bij mijn eigen rotzooi kon komen om die te verwerken…..

De laatste tijd zijn er mensen in mijn leven gekomen die sterk zijn en er voor mij zijn omdat ze mij accepteren om wie ik ben…. Zij hebben de kracht mij te helpen die deksel op te tillen en langzaam mijn put te legen. Dankzij deze mensen heb ik afstand genomen van zoals ik ze noem ” de energiezuigers”. Zij hebben mij geholpen ( en doen dit nog steeds ) om langzaam mijn eigen narigheid op te ruimen. Gewoon door er te zijn en die deksel open te houden. Op deze manier heb ik de mogelijkheid om in die put te kijken wat daar nu werkelijk in zit.

Dat resulteerde een week of vijf geleden dat ik volledig voor mezelf heb gekozen. Ik moest naar de Arbo en koos voor mezelf. Ik zei dat ik rust nodig had en vroeg of ik mocht stoppen met werken. Want ook dit “werken” wat ik eigenlijk al bijna niet meer deed was het pleasen van de ander wat weer ten koste ging van mijzelf. Door dit stoppen kreeg ik meer rust, tijd om na te denken en bepaalde zaken aan te pakken. De valkuil kwam weer om de hoek kijken want ik zat vol plannen en al snel kwam ik er achter dat ik dit niet kon waarmaken. Ook toen verviel ik weer in zelf-afwijzing  en stelde ik mezelf teleur….Ik moest echt rust nemen. Alles wat ik deed, al was het maar de vaatwasser inruimen koste mij heel veel energie. Wat me wel energie gaf was het sociale contact met mijn goede vrienden en dansen. De tijd ertussen moest ik toelaten om rust in mijn hoofd te krijgen en na te denken over mezelf. Geloof het of niet…. Dit is hard werken en ik had onderschat hoeveel energie het koste om helemaal niets te doen. Wat ik wel opmerkte was dat ik er geen schuldgevoel meer over had. Ik had voor mezelf gekozen en dit voelde goed.

Nu ik dit blog schrijf merk ik ook dat ik weer rust krijg. Vanmorgen zat ik vol onrust. Ik had gister een belangrijke beslissing genomen om iemand die mij heel dierbaar is te laten gaan. Iemand waar ik een relatie mee heb gehad en na de breuk zijn wij als vrienden met elkaar om blijven gaan. Ik/we hield vast aan oude patronen in de omgang met haar/mij en ik hoopte op iets wat niet komen ging. Ongemerkt had zij voor zichzelf gekozen maar  “gebruikte” mij om niet in eenzaamheid te vervallen. Ook voelde ik dat ik dat misschien ook wel een beetje deed. Vasthouden aan het oude wat zo mooi was en me daarom belemmerde om mijzelf te ontwikkelen en open te staan om echt van mijzelf te houden. Het houden van haar stond, het toestaan, de liefde voor mezelf te ontwikkelen in de weg. Ook had ik het gevoel dat als wij elkaar als vrienden zouden blijven zien we elkaar op een moment weer zouden gaan kwetsen met alle gevolgen van dien.

Nu heb ik de beslissing genomen om volledig afstand te nemen. Is dit definitief. Wat mij betreft niet. Zij zit voor altijd in mijn hart en mochten wij elkaar niet meer zien dan weet ik dat wij energetisch altijd in contact staan met elkaar. Zij voelt als een soulmate en zij is de vrouw die mijn leven zo drastisch heeft veranderd dat ik het aan haar te danken heb dat ik het goede pad aan het bewandelen ben. Iemand die mij in anderhalf jaar meer heeft gegeven dan mijn ex vrouw in 22 jaar heeft kunnen doen. Zij heeft een plek in mijn hart die daar nooit meer weg gaat. Het afscheid nemen doet me pijn maar ik doe het uit liefde voor mezelf en uit liefde voor haar. Zij moet ook haar pad bewandelen om het geluk te vinden. Mijn houden van gunt haar het geluk wat zij verdient alleen moet ze haar eigen reis maken. Ik moet niet de conducteur op haar reis zijn die haar kaartjes knipt bij iedere halte die ze aandoet. Wij hebben samen op de trein gezeten en op deze reis hebben wij heel veel mooie dingen meegemaakt. Ik stap nu uit haar trein met de wetenschap dat als het eindstation nadert wij elkaar weer tegen komen en zullen zeggen “het was goed zo”.

Eigenlijk kan ik zeggen en dat klinkt raar en zo voelt het ook zeker niet iedere dag. Mijn burn-out valt me zwaar. Het is de ommezwaai in mijn leven maar ik denk dat ik achteraf kan zeggen dat het de meest mooiste en meest leerzame tijd van mijn leven is geweest…..

Image

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *