Elke avond huil ik mezelf in slaap

Als kleine jongen vluchtte Zargeya naar Europa, helemaal alleen en in erbarmelijke omstandigheden. Uiteindelijk kwam hij in Engeland terecht, maar door grove fouten deporteerden ze hem op 17-jarige leeftijd terug naar Afghanistan. Nu, ruim 3 jaar later leeft hij helemaal alleen in een extreem gevaarlijk land.

Een land waar hij van wegvluchtte en alles achter liet wat hem lief was.

Zijn familie is hij al jaren kwijt en het is te gevaarlijk om ze te zoeken vanwege de Taliban.

Vrienden heeft hij niet, want hij vertrouwt niemand meer. Elke maand verandert hij van plek uit angst.

Soms kan hij even werken en dan kan hij een kamer huren en af en toe slaapt hij in een moskee.

Het is nu koud in Kabul en veel mensen hebben honger. Een paar dagen geleden ontving ik in de nacht een bericht van hem.

Er waren weer bombardementen geweest en zijn raam was kapot gegaan. Hij was erg bang en hij had het verschrikkelijk koud.

Hij lag op de grond op zijn tapijt en schreeuwde diep van binnen om hulp, maar wie geeft om deze jongen?

Tranen sprongen in mijn ogen. Onschuldige jongen en al zo veel meegemaakt!

Trouwen kan hij niet, want er zal niemand zijn die zijn dochter aan hem zal geven omdat hij in de problemen zit en zijn familie kwijt is.

Zargeya zegt hierover dat zijn leven veel te gevaarlijk is en er geen mogelijkheid is om goed voor een vrouw en kinderen te zorgen.

Hij heeft geen toekomst en elke dag zit hij in zijn kamer, alleen. Hij eet weinig en hij haat zijn leven.

Hij haat ook Engeland, want hij kan niet begrijpen dat ze hem terug hebben gestuurd.

 

Een minderjarig kind wat een toekomst in Engeland had kunnen hebben en nu in een hel leeft! Overleven, angst en wanhoop spelen een grote rol in zijn leven, maar ook de hoop. Hoop op een toekomst, hoop op een mooiere wereld, hoop voor vrede! Vrede wat een mooi woord!

 

Terug naar het begin: Afghanistan

 

afghanistanZargeya woonde samen met zijn familie in het zuiden van Afghanistan. Hij ging drie jaar naar school, maar moest stoppen,

de Taliban het dorp veroverde. Zijn vader werd gedwongen om bij de Taliban te gaan.

Een paar jaar later, Zargeya was toen 15 jaar, kwam zijn vader thuis en Zargeya werd gedwongen om ook voor de Taliban te gaan werken.

Hij werd meegenomen naar een nabijgelegen Talibankamp. Zijn vader werd naar een ander gebied gebracht.

Hij kreeg lessen hoe hij wapens moest gebruiken en in de nachten moest hij anti-Amerikaanse propaganda video’s kijken.

Na tien dagen vol angst wist hij te ontsnappen en vluchtte hij terug naar huis. Nu was zijn leven en dat van zijn familie in groot gevaar.

Ze verkochten het land en betaalden mensensmokkelaars om hem naar een ander land te brengen. Zijn reis duurde 5 maanden en de landen die hij passeerde waren Pakistan, Iran, Turkije, Griekenland en Frankrijk en uiteindelijk kwam hij in Engeland aan.

Tijdens zijn reis kwam hij erachter dat zijn vader was gestorven in een bomaanslag en dat zijn broer was verdwenen en dus waarschijnlijk was meegenomen door de Taliban.

‘Hij is een van de vriendelijkste, meest zorgvuldige en betrouwbaarste studenten die ik ooit heb gehad’.

Zargeya had zijn leven kunnen opbouwen in Engeland en een menswaardig bestaan kunnen leiden.
Hij vroeg asiel aan en aangezien hij minderjarig was kreeg hij huisvesting en financiële steun.
Hij mocht naar school en hij maakte snelle vooruitgang in het leren van Engels. Een van zijn leraren zei over hem:
‘hij is een van de vriendelijkste, meest zorgvuldige en betrouwbaarste studenten die ik ooit heb gehad’.
Zargeya was een rustige jongen en na alles wat hij had meegemaakt was hij ook depressief, maar hij ontwikkelde zich tot een hardwerkende en populaire student. Zargeya was gek op cricket en je kon hem vaak in het park vinden waar hij cricket speelde.

Asielaanvraag: Te gevaarlijk om terug te sturen

In de verschillende interviews die Zargeya moest ondergaan zaten een aantal tegenstrijdigheden. Het verhaal hoe hij uiteindelijk Engeland had bereikt en hoeveel tijd hij in elk ander land had doorgebracht klopte niet naar hun zeggen.
Zijn eerste asielaanvraag werd geweigerd. Zijn advocaat ging in hoger beroep en de immigratie rechter was sympathiek en oordeelde dat het veel te gevaarlijk voor Zelgai zou zijn om terug te keren naar Afghanistan.
Hij zou niet meer naar zijn huis kunnen gaan of in zijn wijk kunnen rondlopen. Kabul, de hoofdstad van Afghanistan, is een grote stad, maar het zou niet moeilijk zijn om zijn betrokkenheid bij de Taliban te ontdekken.
Ofwel het zou veel te gevaarlijk zijn om Zelgai terug te sturen naar zijn geboorteland.
En toch werd zijn hoger beroep verworpen.

Detentie

Zijn zaak werd overgenomen door een andere advocaat en er kon weer een nieuwe aanvraag ingediend worden omdat er nieuw bewijs was dat hij enorm gevaar zou lopen. Net voordat hij terug moest voor de uitslag kreeg hij een telefoontje van zijn zus dat zijn moeder een dreigbrief van de taliban had ontvangen. Ze vroegen nadrukkelijk aan hem om niet terug te komen naar Afghanistan, vanwege het grote gevaar. De brief werd in behandeling genomen, maar bij aankomst op het kantoor werd hem medegedeeld dat zijn aanvraag geweigert was en hij werd in een detentiecentrum gezet en er werd hem verteld dat hoger beroep niet meer kon.
De brief was nog niet onderzocht en zijn deportatie stond een week later gepland. Zijn advocaat werd niet ingelicht en was dus niet op de hoogte van deze nieuwe ontwikkeling. Toen eindelijk de advocaat te horen kreeg wat er was gebeurd, diende ze een verzoek in om de deportatie te annuleren, maar dat had weinig effect. Een goede vriend van Zargeya vond een andere advocaat, maar die nacht werd Zargeya gedeporteerd naar Afghanistan. Zargeya was er kapot van. Nergens kon hij heen en hij was onmenselijk bang. Met knikkende knieën zette hij voet aan land.

talibannedTerug in Afghanistan begon zijn nieuwe leven in de hel. Zargeya heeft meerdere keren geprobeerd zijn moeder en zijn broertjes en zusjes te zoeken. Hij heeft zelfs een levensgevaarlijke reis gemaakt naar zijn dorp, maar er is geen spoor meer van zijn familie te vinden. Hij werd wel gebeld door zijn oudere zus en zij vertelde hem dat haar enige zoon van 12 jaar doodgeschoten was. Zargeya wilde gelijk naar zijn zus, maar de reis was veel te gevaarlijk en hij keerde terug. Sindsdien heeft hij ook geen contact meer met haar kunnen krijgen.

Helemaal alleen op de wereld leeft Zargeya in Kabul. Het liefst wil hij dood, want hij ziet geen toekomst meer. Vluchtte kan hij niet, want hij heeft geen geld. Wat zal zijn toekomst zijn? Ik ken Zargeya als een hele lieve en zorgzame jongeman. Die elke dag moet overleven in een wereld die hij het liefste zou ontvluchten. Een wereld vol geweld en waarin hij dagelijks geconfronteerd wordt met de dood.

Stel je eens voor…

Het gebeurd regelmatig dat vluchtelingen terug worden gestuurd naar het geboorteland met veel angst zette zij voet op de bodem van hun geboorteland en in een aantal gevallen worden zij vermoord. Niet voor niets vluchten deze mensen. Zo is er een voorbeeld van een 20-jarige asielzoeker uit Afghanistan die na 4 asielaavragen en een hongerstaking terug gestuurd werd. Hij vond de dood in Afghanistan en achteraf had hij nooit terug gestuurd mogen worden. Zargeya had ook nooit terug gestuurd mogen worden en ik vind eigenlijk dat Engeland zijn verantwoordelijkheid moet nemen en hem terug moet halen naar Engeland, zodat hij een menswaardig bestaan kan leiden. Ik vraag mij wel eens af van wie de wereld eigenlijk is. Zijn we niet allemaal wereldburgers en hebben we niet allemaal recht op bescherming en een menswaardig leven? Zijn wij meer dan deze mensen?
Een vluchteling is niet gevaarlijk, zij zijn in gevaar.

Ga voor heel even in de schoenen van Zargeya staan. Denk er eens over na hoe veel angst deze jonge jongen van nog maar 21 jaar heeft moeten doorstaan. De angst toen hij werd ontvoerd door de Taliban, vijf maanden lang op de vlucht door verschillende landen, een cultuurshock en dan de hoop. Hoop op een land wat jou bescherming zal bieden. Je bent nog minderjarig, maar je rugzak is overvol met trauma’s. Vele verliezen heb je al meegemaakt en vele doden heb je al gezien. Dan de vlucht terug naar Afghanistan.
Voel mee wat hij heeft moeten voelen. De angst dat je vermoord gaat worden. Waar is je familie? Leven ze nog? Een mooie wereld met heel veel mensen, maar Zargeya is alleen op de wereld. Zonder familie en vrienden.

Vanwege veiligheids redenen heb ik zijn naam veranderd in Zargeya wat ‘hart’ betekend in Afghanistan. Zargeya heeft namelijk een mooi hart vol liefde en hoop. De hoop sijpelt echter langzaam als tranen uit zijn hart. Laatst zei hij tegen mij: lieverd, ik heb geen toekomst, ik wil echt dood. Lang heb ik met hem zitten praten, maar ik begrijp hem zo goed. Wat zou ik willen in zijn situatie?
Ik zou zo graag willen dat iedereen zou voelen wat hij voelt. Durf jij nog te zeggen dat alle asielzoekers maar terug gestuurd moeten worden? ‘Eigen volk eerst’ hoor je de laatste tijd zo veel, maar dit ís mijn volk. Dit zíjn mijn broers en zussen.
Wat een liefdeloze wereld waar niet voor iedereen een plekje is. Voor mij zijn deze mensen meer dan welkom!
Welkom in ‘ons’ harteloze Europa!

Auteur:  Yanka de Bruin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *