Beste mevrouw Klijnsma

kopje theeBeste mevrouw Klijnsma,

Wat fijn dat u zich zo inzet om de toenemende problematiek met de bijstand tot een verbetering wilt brengen. Alleen ben ik bang dat u wellicht beter een andere weg in kunt slaan. Vanuit mijn beleving, als ervaringsdeskundige en betrokkene zou ik u het volgende willen toevertrouwen, gewoon als meiden onder elkaar.
Doet u wel eens zelf uw boodschappen, gewoon in een supermarkt? Dan kent u vast het verschil in cassiere; het kauwgom kauwende ongeïnteresseerde met haar collega kletsende type dat je nog niet eens aankijkt? het plichtsgetrouwe type dat haar riedeltje steeds weer op dezelfde manier afraffelt of het open, geïnteresseerde type dat je aankijkt en vriendelijk en vrolijk goedemorgen wenst? Het verschilt enorm en kan een enorme invloed op de rest van je dag hebben he?
Als chef van zo’n supermarkt is het zaak deze verschillen op te merken en er mee aan de slag te gaan. Het eerste type kan geholpen worden met een duwtje in de goede richting door haar bewust te maken van haar gedrag en te wijzen op de regels. Het tweede type mag leren dat de regels volgen niet per se betekend dat je jezelf volledig moet wegcijferen. Het derde type kan dan mooi als voorbeeld dienen.
Wat heeft dit dan met de bijstand te maken hoor ik u denken? Het simpele feit dat je nou eenmaal niet iedereen over een kam kunt scheren!
supertMisschien ben ik wat fel, mijn excuses daarvoor maar mijn ervaring met de RSD is ronduit slecht te noemen. Het hele verhaal wil ik nog wel een keer uit de doeken doen, maar dat is voor nu veel te lang. Waar het om gaat is dat ik ten einde raad was toen ik bij de RSD aanklopte. Ik was een onderneming gestart, waar ik met mijn partner met hart en ziel in gewerkt heb en door allemaal vervelende omstandigheden ging het mis. We hebben eerst nog alle zeilen bij gezet en geprobeerd te redden wat er te redden viel. In ons geval betekende dit dat we financieel op alles inteerden en overal achterstanden ontstonden, vooral privé omdat we de zaak wilden redden. Helaas lukte dat niet en was de BBZ (bijzondere bijstand zelfstandigen) de enige oplossing.
Dit duurde nog bijna een jaar voor het rond was waardoor de achterstanden inmiddels gruwelijk waren en deurwaarders dagelijks op de stoep stonden.
Vanuit de BBZ wisten we even niet hoe het zou lopen ook omdat we de zaak verkopen konden en zijn we met drie maanden tussenperiode bij de bijstand uitgekomen die ook een akelige poos op zich liet wachten.
klijnsmapvdaMet pijn in ons hart, schaamrood op de kaken en de pijn van het falen (want dat leer je allemaal niet op school) hebben we ons aangemeld. Omdat we niets meer hadden, omdat we op waren en omdat we verder wilden.
Het verwachtte “goh wat vervelend, we zijn er om jullie te ondersteunen en op weg te helpen” was er niet. Een eindeloze lijst van in te vullen formulieren, over te dragen administratie, verplichtingen enzovoorts was ons voorland. De eerste brief begon al met schreeuwende vette hoofdletters die ook nog eens onderstreept waren dat alles op tijd ingeleverd moest worden. Ik heb diep respect voor diegenen die zich hier doorheen slaan en steeds weer aan de eisen voldoen. Daarnaast verwerken, solliciteren, ons nieuwe bedrijfje opzetten, schuldeisers te woord staan en proberen het hoofd boven water te houden.
Toch een heel verhaal, maar wat ik wil zeggen is dat het soms gewoon even helemaal tegenzit. Dat je dan, en dat geluk hebben we in Nederland, kunt terugvallen op een sociaal vangnet waardoor niemand met niets komt te zitten en in ieder geval op adem kan komen en verder kan. Althans dat zou het in theorie moeten zijn. De praktijk: Een boete die hoger is dan de inkomsten die wij in de korte periode waarover we bijstand ontvingen, van een dikke 3000 euro. Reden; wij hadden iemand die onverwacht dakloos was geraakt, en zonder vaste woon of verblijfplaats was veroordeeld tot het slapen in een park bij -10 graden Celsius, met alleen zijn jas, geholpen zijn leven weer op te pakken, door hem tijdelijk op ons adres in te schrijven. Terwijl de RSD en andere instanties in Amsterdam hem letterlijk in de kou liet staan. De wereld op zijn kop. Volgens de wet valt het onvoorwaardelijk helpen van je medemens,  tegenwoordig onder “fraude
De veelheid van eisen, de strengheid, de rompslomp, de boetes, het rondkomen van vrijwel niets het is niet iets wat je voor je plezier doet!
scootigEn dan zijn er talloze redenen waardoor je in zo’n situatie terecht kunt komen. Door eigen schuld, door pech, door overmacht verzin het maar. Maar dat is toch vooral allemaal menselijk en met wat hulp overkomelijk? Door al die verschillende oorzaken zijn er ook verschillende benaderingen van begeleiding tot uitkering-loos en gelukkig leven? Natuurlijk zitten er ook mensen tussen die misbruik maken van de situatie, maar die zitten overal, ook in besturen van banken, ook in de regering… Die moeten we op hun gedrag aanspreken en aanmoedigen dit te veranderen.
Strenger, meer regels, meer controle, verplicht werken het werkt volgens mij alleen maar averechts.
Diverse studies hebben aangetoond dat als je mensen een bedrag geeft om eenvoudig van te kunnen leven en verder niet te moeilijk doet deze mensen het snelst aan het werk komen. De vernederende situatie, de continue druk van ‘doe ik het wel goed’ en het onbegrip bij medewerkers kost zoveel energie dat er niet veel overblijft om rustig te solliciteren.
Geloof me, de meeste mensen willen graag voor zichzelf zorgen. Een baan maakt je zelfstandig, geeft je een doel, eigenwaarde enzovoorts. Mijn tip is dan ook, kijk per geval wat er nodig is. Soms is dit een een opleiding volgen om ergens aan de bak te komen, soms is dit morele ondersteuning, soms is dit een schop onder een kont, soms is dit een cursus: ‘hoe vergroot ik mijn eigenwaarde’, soms is dit een beroepskeuzetest en ga zo maar door.
kleinsma spreekt demonstranten toeMevrouw Klijnsma ik vraag u alstublieft: stop met de betuttelende, omlaaghalende, regelgeving, boetes, controle, argwaan, neerbuigende brieven en dan nu ook nog het idee om mensen te laten werken voor hun uitkering. Wat helemaal gek is eigenlijk: Veel mensen zitten in de bijstand vanwege het ontbreken van banen in de samenleving. (Heeft u het werkloosheidscijfer de laatste maanden gecheckt? Dat gaat helaas vaak samen met een toenemend beroep op de bijstand). De uitdaging die ik u zou willen geven is: bedenk eens hoe het anders zou kunnen.
Vele onderzoeken en raadgevers kunnen u daarbij helpen. In tegenstelling tot het laakbare inzetten van bijstandgerechtigden die oneerlijk concurreren met werkzoekenden doordat arbeidsplaatsen aan hen worden onttrokken, de kans nog verder vergrotend dat ook zij in het traject (gratis)werkverschaffing terecht komen..
En dan op 1 Januari 2015 de wet: “EINDE BASISRECHT OP VOEDING EN ONDERDAK” Het plaatst de kafka-eske uitvoering van die fraudewet, wel in perspectief.
Nu snap ik dat de het inmiddels niet meer zo sociale vangnet met maatstaven moet werken.
Dus mag ik u daarin een alternatief bieden? Laten we het vooral weer menselijk maken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *