Ayahuaska. De weg binnendoor naar innerlijke groei. deel III

The Day After

tipis kringIk werd wakker gemaakt voor het afsluiten van de ceremonie toen het breken van de dageraad het tentdoek al oplichtte. Een bekende filmquote stelt: “I love the smell of Napalm in the Morning”.
Hetzelfde kan echter niet gezegd worden over de tabak die ik ter afsluiting, met frisse tegenzin, nog moest inhaleren. Maar eerlijk is eerlijk, ik was wel meteen klaarwakker en had zin in ontbijt.
Voor de ceremonie was ik echter, gezien mijn eerdere ervaringen met heftig overgeven,

bang dat mijn maag enige tijd geen eten zou kunnen verdragen. Het tegendeel bleek gelukkig waar, wat mij in de gedachte sterkte dat het nemen van de Natem en tabak in ieder geval geen negatieve gevolgen heeft voor het functioneren van de maag.

Tijdens het ontbijt was iedereen volop in gesprek over de verkregen inzichten van de afgelopen nacht. Het was voor mij ook een bijzondere ervaring geweest, maar misschien op hetgeen wat er tijdens de individuele healing was gebeurd na, was het verre van life changing. Ik bedacht mezelf dat ik mij wellicht te veel had laten meeslepen in het sfeertje en dat er daarom dingen waren gebeurd die ik niet OLYMPUS DIGITAL CAMERAkon verklaren. Echter vastbesloten om het maximale uit de twee dagen die nog resteerden te halen besloot ik met een van de begeleiders te gaan praten.

Allereerst vroeg ik om een verklaring voor het verliezen van de controle over mijn lichaam. Zijn antwoord riep eigenlijk meer vragen op dan het

beantwoorde: “Soms zijn er energieën die de ceremonie willen verstieren.”

Pardon? Ik was duidelijk niet degene die de ceremonie wilde verstieren, maar wie of wat was het dan wel? Zijn uitleg was dat er overal energieën of entiteiten zijn die je kunnen beïnvloeden.

Maar wacht eens even, dacht ik bij mezelf, mij is altijd verteld dat spoken, geesten of demonen niet bestaan. Niet dat ik zijn woord klakkeloos voor waar aannam, maar mijn gedachten gingen wel meteen terug naar Oeganda. Toen gen-yacumamaik daar woonde was er iemand naast mijn huis die een illegale kerk had opgericht waar exorcismes werden uitgevoerd. Hier hadden ik en mijn gasten veel last van

omdat we vaak midden in de nacht werden opgeschrikt door een uren durend geschreeuw en gekrijs wat door merg en been ging als er weer eens iemand werd “behandeld”. Ik geloofde geen snars van hetgeen wat de priester daar deed, zeker omdat in Oeganda een kerk vaak wordt opgericht om goedgelovige mensen geld af te troggelen. Na verschillende gesprekken en geen verbetering

werd het een langlopende vete, waarbij ik zelfs een keer bijna op de vuist ben gegaan met de priester en verschillende dingen heb gedaan om hem het leven zuur te maken.
Ik had op een gegeven moment zelfs de gemeente zover gekregenom de kerk (lees verzameling van golfplaten) af te laten breken, wat helaas halverwege werd gestopt door een vriendje van de priester die bij diezelfde gemeente werkte, waarna de ellende gewoon als vanouds doorging. Ik bedachtimage

me dat er dus wel eens een mogelijkheid in kon zitten dat, als deze priester dus daadwerkelijk bezig was met bovennatuurlijke krachten, hij wel eens wat mijn richting op zou kunnen hebben gestuurd. Zeker omdat mijn leven in de twee jaar daarna een stuk meer tegenslagen kende dan in het gehele decennium daarvoor.

Later echter, toen ik Paul op de hoogte stelde over deze gebeurtenissen, wist hij mij, door in te tappen in mijn energieveld, gerust te stellen dat ik niet was behekst, pfieuw..…

Ik was echter nog niet klaar om dit nieuwe energetische perspectief op het leven volledig te omarmen, daarvoor was het nog steeds een te ver van mijn bed show, maar ik was desondanks gebrand om het zo goed mogelijk te onderzoeken. Ik vroeg daarom tips om in de ceremonie van die avond verder te kunnen gaan dan in de avond daarvoor. Er werd mij b-yourself-magazinegeadviseerd om meer op

mijzelf te focussen door bijvoorbeeld met mijn ogen dicht te gaan zitten in een meditatieve houding. Daarnaast zou het goed zijn om bij het nemen van de Natem voor jezelf een duidelijke intentie uit te spreken voor hetgeen je wil bereiken in de sessie. Het was echter wel belangrijk om niet krampachtig vast te willen blijven houden aan deze intentie, omdat het proces beter vaart als je jezelf laat meevoeren in de stroom in plaats van deze te willen controleren.

Awakenings

Die avond was ik, gesterkt door nieuwe kennis en ervaring, helemaal klaar om mijn introspectie naar de volgende level te tillen. Doordat ik wist wat ik kon verwachten kon ik nu met een gerust hart mijn ogen dicht doen om de focus op mezelf beter vast te houden. De ceremonie verliep op een pow-wow2vergelijkbare manier als de dag daarvoor met eerst de tabak met zijn bijkomende effecten en vervolgens de rondgang met de Natem. Bij het aannemen van het shotglaasje dronk ik het echter niet meteen op zoals de dag daarvoor. Ik hield het plechtig met gesloten ogen in mijn hand en vroeg de Natem om mij te helpen de controle los te laten, zowel gedurende de ceremonie als ook in mijn dagelijks leven.

Daarna dronk ik het shotglaasje met het bittere brouwsel in een teug leeg.

Na een eerste braaksessie circa een uur later besloot ik een tweede glaasje Natem te nemen.

De mogelijkheid werd ons namelijk geboden om meer Natem of tabak te nemen als men de behoefte daartoe voelde. Wederom na een uur begon de Natem krampen te veroorzaken in mijn maag. Dit maal waren de

krampen behoorlijk heftig en ik wilde het zaakje er koste wat het kost uit hebben. Ik besloot meer tabak te gaan nemen, omdat dat eerder altijd resulteerde in de reflex waar ik nu zo ayahuasca plantaan toe was. Ondanks dat de tabak nog

steeds even verschrikkelijk was en het mij tot tranens toe liet kokhalzen kwam de Natem niet mee. Langzaam maakte frustratie zich van mij meester en besloot ik veel water te gaan drinken om het proces wat te bespoedigen. Toen de misselijkheid en krampen een nieuw hoogtepunt hadden bereikt door de grote

hoeveelheden water vroeg ik nogmaals om tabak. Paul en de begeleiders keken hier al wat vreemd van op en nadat ik met tranen in mijn ogen, klappertandend en nasniffend zat te balen van wederom een tevergeefse poging tot overgeven hoorde ik ze cynisch lachen. Wat was dat nou? Ik ervoer dit lachen op dat

moment als ziek leedvermaak aangezien ik daar in mijn beleving echt zat te lijden.

Het had blijkbaar toch weinig zin dus besloot ik mijn verwoede pogingen tot braken te staken. Ik besloot te gaan liggen, goed ingepakt in een dikke trui in mijn warme slaapzak, om de krampen dan maar te proberen te doorstaan. Dit was langere tijd absoluut geen pretje, maar langzaam begonnen er, naast de krampen, ook positieve dingen in mijn lichaam te gebeuren. Ik voelde 12431_original_Ayahuasca_Ceremony__1410926704dat er van

alles begon stromen, als een soort vertraagde koude rilling, zonder de kou, die vanuit mijn romp langzaam naar alle uiteinden van mijn lichaam uitvloeide.

En opeens kreeg ik een openbaring en zag ik glashelder waarom Paul en zijn begeleiders eerder lachten. Ik had de Natem gevraagd om de controle op te geven, maar probeerde met mijn geest de controle krampachtig vast te houden.

Het braken was iets wat ik vooral geestelijk probeerde te forceren en dat was wellicht helemaal niet wat mijn lichaam op dat moment nodig had. Toen kwam het besef dat dit een essentieel probleem was in mijn leven wat al veel langer speelde. Het feit dat ik met mijn geest mijn lichaam misbruikte door er slecht voor te zorgen met ongezonde gewoontes zoals roken, drinken, blowen en het eten van ongezonde rotzooi. En dat ik daarnaast stelselmatig signalen van mijn lichaam negeerde human originsen op wilskracht door bleef pushen en de pijn negeerde, zowel in mijn werk als in mijn privé leven. Al jarenlang had ik namelijk last van mijn rug en ging er ook regelmatig doorheen, bijvoorbeeld tijdens het filmen, waarbij ik dan even door mijn benen zakte alvorens mijzelf weer geforceerd te herpakken.

 

 

Dat is mij uiteindelijk dan ook tijdens het snowboarden in maart dit jaar noodlottig geworden toen ik mijzelf, ondanks dat het vanaf het begin af aan lichamelijk niet goed voelde, bleef pushen om met snelheden tegen de honderd kilometer per uur van de piste af te razen. Tot het moment dat mijn benen gewoon tijdens het boarden uitvielen en in het  ziekenhuis een forse hernia werd

geconstateerd. En toen was de lijdensweg van mijn lichaam nog niet ten einde.

Als gevolg van de hernia was ik zo boos over het feit dat mijn lichaam mij in de steek liet dat ik het nog erger ben gaan misbruiken door in de revalidatie extreem door the pushen en van ellende nog meer ben gaan roken en blowen dan ik daarvoor al deed.

Ik voelde toen een letterlijk onbeschrijfelijk robert snowboardverdriet opwellen wat ik niet anders kan omschrijven dan het verdriet van mijn lichaam dat zich zo lang genegeerd heeft gevoeld door mijn geest. Na dit besef, wat kwam aan het einde van de nacht, ben ik rechtop gaan zitten en begonnen de tranen wederom over

mijn wangen te rollen. Dit maal hield deze tranenregen zeker een half uur aan waarbij de gevoelens van intens verdriet mixten met gevoelens van dankbaarheid voor dit extreem waardevolle inzicht wat ik had gekregen. Ik heb toen dan ook de keuze gemaakt om vanaf dat moment drastisch af te rekenen met mijn oude gewoontes en mijn lichaam te gaan behandelen met de zorg en liefde die het zo lang tekort is gekomen.

Volgende keer: Het laatste deel. Slot.

the shift has hit the fan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *