Unilever producent en leverancier van grootschalige vervuiling

In Tamil Nadi India, is er al enige tijd een conflict tussen Unilever en de plaatselijke bevolking. Het conflict doet sterk denken aan de Milieuschade ramp in Nigeria, waar een andere Nederlands- Engelse Corporatie: Koninklijke Shell zich pr -technisch en juridisch als dader van de Nefarische gevolgen van hun acties onttrok. Laten we even voorop stellen dat grote industrieële corporates bij de vernietiging van complete ecosystemen over bijzondere natuur en biotopen nooit schuld hebben. Dat is nou eenmaal policy.
Op die keer in de Mexicaanse golf na misschien. Daar viel tenslotte niets te verdoezelen.. Lesje geleerd. Hoewel..

Terug naar Tamil Nadi.

De leidinggevenden in de fabriek gaven hun werknemers geen beschermende uitrusting of informatie over de rampzalige gevolgen die kwik heeft op de gezondheid.
De fabriek in handen van Hindustan Unilever dumpte bovendien het giftige kwik bevattende afval en glas in de omgeving van hun centrales, daarmee de omgeving en haar natuur ernstig vervuilend. Het is 14 jaar geleden sinds de fabriek werd stilgelegd en gesloten. Sindsdien is dit niet schoongemaakt. En gaat de vervuiling van het (leef)milieu met kwik onveranderd door. En blijft de verontreiniging bossen en grondwater en al het leven daar bedreigen.

Slachtoffer Malarkodi, een van de schoonmakers werkzaam voor HUL, werd blootgesteld aan kwikvergiftiging, samen met honderden anderen in Unilevers Kodaikanal thermometer assemblagefabriek. 45 van hen overleefden de vergiftiging niet. Hij zet zich ondanks zware gezondheidsproblemen in voor zijn mede-slachtoffers, waaronder ook de kinderen die kampen met aangeboren medische condities.
Tijdens protesten voor het hoofdkantoor in Mumbai, werden de demonstranten op zeer gewelddadige wijze door de oproerpolitie van het terrein af geslagen. Een aandeelhouder kaartte de kwestie aan bij het AGM. De CEO verzekerde de aandeelhouders de zaak hoog op te nemen en onmiddelijk actie te ondernemen. Dat was in 2007.

Ondertussen, in de werkelijkheid, hebben de ex-werknemers van de Unilever fabriek, te kampen met allerlei kwik gerelateerde ziektebeelden, en wachten nog altijd op het ondernemen van actie aan de kant van Unilever. Helaas kunnen de ex-werknemers zich tussentijds geen particuliere gezondheidszorg veroorloven. Het is de wrange beloning, voor het schoonmaken van de toxische vervuiling en de “compensatie” voor hun medische kosten als gevolg van kwik gedurende vele jaren.

 

Op de site van Unilever zelf beroept het bestuur zich op Nederlandse Interventie richtlijnen (In India) waarmee zij zichzelf vanzelfsprekend vrij pleiten. Nederlandse vervuilingsnormen genieten echter de twijfelachtige eer dat die bovengemiddeld opportuun zijn aan de vervuilende partij. De miljarden industrieën die op zijn Hollands gezegd een potje kunnen breken. Ook het Oud-Hollands afschuiven van je verantwoordelijkheden en je eigen straatje schoon vegen worden niet geschuwd.

Zo zou de fabriek glas afval met kwik restanten hebben verkocht aan een lokale afval handelaar 3 km van de fabriek vandaan. En deze zou dat dan weer gebruikt hebben om de omgeving te vervuilen, en niet zij. Waterdicht verhaal. Bovendien was er volgens de “feilloze Nederlandse standaarden” zoals gewoonlijk ook geen enkel gevaar voor de volksgezondheid. Dus ook niet voor de werknemers en het milieu. Op een paar verwaarloosbare metingen na. Dit zou volgens Unilever zijn bevestigd door meerdere onafhankelijke onderzoeken.

Paul Polman ceo Unilever
Paul Polman – Unilever

Ondertussen slaat CEO van Unilever, Paul Polman zich trots op de borst dat zijn bedrijf toonaangevend is in hoe het met zijn personeel om gaat, terwijl het al even vriendelijk is voor het milieu.
Dat komt dan mooi uit voor de werknemers van de thermometer fabriek in Malarkodi die tot in de generatie na hun met gezondheidsklachten kampen. Een uitgelezen kans om daad bij woord te voegen en de verantwoordelijkheid te nemen voor de situatie aldaar. Ook als het in dit geval betekent je verlies te pakken. In plaats van misbruik te maken van je juridische overmacht en een bevolking en haar gebied te misbruiken en zwaar gehavend achter te laten voor eigen profijt, zonder te compenseren.

 

Paul Polman UnileverMisschien zou Paul Polman ons kunnen uitleggen waar dit beleid past binnen de zo door hem zelf bejubelde ethiek van Unilever. Als de wereldwijde CEO, heeft hij de macht en de middelen om eigenhandig in te grijpen of druk te leggen op HUL (Hindustan Unilever) om onmiddellijk zelf actie te ondernemen.

Ik vraag me oprecht af, wat houdt hem tegen?

Ook lezers van Soulvability kunnen iets doen om de mensen van Tamil Nadi / Kodaikanal  te helpen. Teken hier de petitie.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *