Interview met Michael Platenkamp

Een interview met Michael Platenkamp. In mijn ogen een barmhartige man, die opkomt voor zijn medemens. Dus ook de medemens die gevlucht is naar hier, in de hoop aanspraak te kunnen maken op de vrijheid.
Als ik de schrijnende beelden zie van de vluchtelingen en de reacties hoor van tal van mensen vraag ik me weleens af waarom wij nog ieder jaar de vrijheid vieren, als wij het deze mensen niet gunnen. Of is de vrijheid dan toch een exclusief gebeuren, dat alleen maar geld voor “ons” exclusieve groepje gefortuneerden?
Free Hugs, een beweging die in tegenstelling tot bijvoorbeeld Pegida, iedereen omarmt, wilde na een ontmoeting met Michael meer van hem weten. Dat was een mooie interactie, die me raakte, en zodoende zou ik dit spontane interview met jullie willen delen. Michael Platenkamp zag met eigen ogen op Lesbos waar hij vanuit de burgerinitiatieven Hulpkaravaan naar Griekenland, en Because we carry kwam helpen, hoe schrijnend en mensonterend de situatie daar is voor de mensen.
12711076_10153338861274249_4413688243190364462_o

Foto: Michael Platenkamp (rechtsonder) en team

Wie is Michael platenkamp, wat doet hij precies?
Ik ben een schrijvende romanticus uit Utrecht, een dichter met een groot hart, blijkbaar. Geld is nooit een drijfveer voor me geweest. Ik schrijf voor Straatnieuws, Utrecht, soms voor Z! Magazine Amsterdam.  Naast wat incidentele opdrachten. Ik ben nog al kieskeurig qua media. Poëzie en liefde houden mij bezig. En mijn kinderen.
Wat is jouw drive, jouw reden om te doen wat jij doet?
Op een gegeven moment, van de zomer,  was het aanschouwen van al het leed via het internet ondragelijk geworden. Ik gaf al behoorlijk tegengas op ‘piemel in’ roepers, maar ik moest wat doen. Ik werd boos van de gedachte dat ik niets zou kunnen doen aan de situatie met de vluchtelingen. Maar ik zag al het leed, en ineens ging ik mijzelf richten op het leed. Leed verzachten is niet moeilijk. Honger, koude, onduidelijkheid, het is heel erg. En dáár kun je ook echt helpen.
Wat is het meest pijnlijke voor jou om te ervaren op het gebied van jouw werk? Zijn dat de levensverhalen die jij hoort van mensen, of het beeld van kinderen?
Je zegt het zelf al: kinderen hebben geen keuze. Dat is inderdaad het ergst. Maar de verhalen over oorlog, en over verloren familieleden, hakken er natuurlijk ook wel erg in. Naast de positieve kijk, men wil door. Wachten is het ergste voor mensen in kampen.

Wat wil jij bereiken met jou missie? Wil jij mensen alleen helpen of ook mensen bewust maken van feiten? Wat zijn jouw verwachtingen en wat verwachten mensen van jou?

Laten zien dat je kunt helpen. Dat ‘zomaar iemand’ als ik gewoon een plannetje maakt en helpt, moet toch wel aantonen dat het niet moeilijk is. Mijn verwachtingen, het is meer een verslaving, is dat ik mij nou eenmaal fijn voel bij helpen, en dat ik dat dus blijf doen, naast het schrijven over wat ik meemaak. Misschien dat daar ooit nog iemand brood in ziet. Vaak krijg ik via facebook de vraag om meer te schrijven, dan hoor je: “Daarvoor volg ik je immers.”
Maar daarentegen zijn er veel mensen die me steunen, ik vraag soms via facebook steun bij het betalen van kosten voor aanschaf van hulpgoederen of brandstof. Mijn eigen middelen zijn beperkt.
Wat zijn de vragen waar jij zelf tegenaan loopt als jij je werk doet, gezien jij een hele zware maar nobele taak op je hebt genomen lijkt mij dat jij ook met vragen zit naar wie dan ook toe.
Mijn vragen worden korter. Simpelweg een “Waarom” is wat er overblijft. En die vraag kunnen we vast allemaal beantwoorden. OLIE. Ik ben opgehouden met graven in verborgen zaken waar je met het simpele ‘follow the money’ vanzelf achter dat soort dingen komt. Er gebeurt nu zoveel in de openheid waar je over kunt berichten. Wat er achter de schermen speelt kun je openbaren, maar wie gelooft je nog? Ik richt me nu op tastbaardere zaken. Oproepen tot een revolutie is een prachtig idee, maar de verdeel en heers methode werkt. Je krijgt met moeite een paar duizend mensen op de been. Ik wil graag gaan voor het warme, simpele. Zoals brandhout naar Duinkerke brengen, of warme vis en brood op kamp Moria in Lesvos. Ik noem maar wat.
Wij horen veel negatieve zaken over vluchtelingen, wat weet jij wat waar is over het aantal vluchtelingen dat Europa binnenkomt en doorstroomt naar NL? Wat zijn de feiten die jij ziet?
Ik weet dat de Europese bevolking voor een heel klein percentage uit vluchtelingen zal bestaan als iedereen een plekje krijgt en de overheden zich aan hun afspraken houden. Begin van de eeuw kwamen de vluchtelingen uit Joegoslavië, toen werd er niet zo’n aandacht in de media gegenereerd, dat waren er meer dan 50.000. Heb jij veel Joegoslaven in je kennissenkring? De helft is geïntegreerd en de andere helft teruggegaan. Nu worden er beelden van boze vluchtelingen die langs de snelweg amok maken herhaald tot in den treure. Wat men er niet bij vertelt is, dat dat beelden zijn van vluchtelingen wiens tijdelijke woningen net weg gebulldozerd waren. Het lijkt wel of de mainstream wil dat je mensen gaat haten. Generaliserende onzin en excessen in prime-time weergeven. Ik zie mensen in nood, dát zijn de feiten die ik zie.
Wat wil jij mensen in Nederland leren? Is er een les voor ons hier in Nederland met het werk wat jij doet?
Maak kennis en (ver)oordeel niet zomaar een hele groep. Help en verwacht dankbaarheid. Echte dankbaarheid. Mensen die denken dat het niet uitmaakt moeten nodig een hongerig kind een banaan geven. Toch? Of als ze daar geen tijd voor hebben, mij of andere vrijwilligers of organisaties steunen.

12654193_10153328681299249_4086157920786491887_n

 

Voor meer informatie: Michael Platenkamp

Meewerkend team

2 gedachten over “Interview met Michael Platenkamp”

    1. Dank voor de spellingscontrole. Zou u nogal suf, ook kunnen toelichten? Niet dat uw mening niet wordt gerespecteerd, het gaat meer om inzicht in uw standpunt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *